چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو




به زخمی خو گرفتم ،زخم نا پیدای بعد از تو



منم با یک سبد آواز همراهی،تو تنهایی



و من حالا به فکرم،فكر یك تنهای بعد از تو



و شعرم شاخه ی تنگ قفسهای من شد



غزلِ این یار دیرینه كه شد آوای بعد از تو



و چون رودی كه گم كرده خم دریایی خود را



نمی دانم چه باید كرد َفرداهای بعد از تو



تو صبحی در شب یلدای من بودی،ولی اینك



چه تاریك و چه دلگیرم در این شب های بعد از تو