من به هم صحبتیِ آینه عادت دارم

مثلِ جاری شدنِ چشمه اصالت دارم



ازتب آلوده ترین قلّه یِ عشق آمده ام

من که با چشمه یِ خورشید رقابت دارم



مثلِ آتشکده ای پشتِ غبارِ تاریخ

با تبِ آتشِ زرتشت قرابت دارم



گرچه آلوده یِ دنیایِ فریبم، امّا

سینه ای پاک به پهنایِ صداقت دارم



وقتی ازچهچهه یِ چلچله ها سرشارم

به غزل گریه ی احساس چه حاجت دارم



آن قدراز«تپشِ پنجره ها» سرشارم

که نگاهی به بلندایِ نجابت دارم



دست هایِ من اگر عاطفه رامی فهمند

با کسی سبزترازعشق رفاقت دارم